GTA 6 İle Bir Gün: Kalbim Vice City’de Kaldı!
GTA 6 ya da stilize yazılışıyla GTA VI geçtiğimiz perşembe günü çıkışını yaptı bildiğiniz gibi. Ben de bu oyunun bende uyandırdığı duygu ve düşünceleri daha fazla içimde tutamayacağımı anlayıp deneyimimi size anlatmak istedim.
GTA 6, Rockstar Games “Oyunun üzerinde çalışıyoruz” diye paylaşım yaptığı günden beridir oyun dünyasının en büyük arzu nesnesi tahmin edebileceğiniz gibi. Çıkışına birkaç ay kalaya kadar 1-2 fragman ve ekran görüntüleri dışında doğru düzgün hiçbir şey gösterilmeyen oyun; forumlarda, yorumlarda ve video oyunlarına dair her içerikte bir şekilde kendine yer buldu. “Tüm zamanların en çok beklenen eğlence ürünü” unvanını en ufak bir rakibi olmadan üstlenen yapım bu kadar sene bekleyişten sonra geçtiğimiz ağustos ayında yaptığı Netflix sunumu ile beraber “paylaşım” musluklarını açtı ve özellikle de çıkışına yakın son aşamada reklam işinin dibine vurdu.

Ben tüm bu süreçte oyunun ne kadar beklendiğini fazlasıyla görsem bile hiçbir zaman çok coşmadım çıkış tarihinin yaklaşmasına. Açıkçası Netflix özel gösterimindeki oynanış da yine güzel olsa da beni çıldırtmamıştı. Hatta “GTA 6’dan önce…” şeklinde meme olan ifadeden de kusacak kıvama gelmiştim. Anladık, Rockstar Games yaparsa farklı yapardı ve anladık bu hem harcanan zaman hem de bütçe açısından tüm zamanların en büyük eğlence ürünüydü. Peki cidden bu kadar da abartıyı, beklentiyi ve o yılların özleminde biriken hevesi karşılayabilecek miydi? Evet, evet ve bir kere daha evet. GTA 6 tüm zamanların en yüksek ortalamaya sahip video oyunu oldu, ilk gününde elde ettiği hasılat “Tüm zamanların en yüksek gişe elde eden filmi” Avengers: Endgame’i bile solda sıfır bıraktı.

30 fps olacağının duyurulması ile canımı sıkan ve başka bir durumda olsam PC sürümünü bekleyeceğim oyuna çarşamba gecesi olmasa da perşembe günü başlayabildim. Ve size şunu diyebilirim ki: Bu yazıyı yazarken bile şu an GTA 6 oynayamıyor olduğum için bir tık canım sıkkın, oyuna bayıldım yahu! Vücudumun biyolojik ihtiyaçları dışında kalan tüm zamanda konsol başındaydım şu son 3 günde! Hani bir söz vardı ya: Yaptıklarımdan pişman değilim, aklım daha yapamadıklarımda.
Hikayeden spoiler vermeyeceğim, merak etmeyin. Ben oradan ziyade oyunun başardığı en büyük şeye odaklanmak istiyorum: Bu adeta bir yaşam simülasyonu! GTA: San Andreas ile temelleri atılan “suç işleme” dışındaki ekstra olan yeme, içme, spor vb. gibi unsurlar başka yerlere de uzatılmış, genişletilmiş ve arşa çıkmış resmen! Artık kendinizi o kadar oyunun içinde hissediyorsunuz ki yayaları ezmekten, gerekmedikçe birilerini öldürmekten, ekstra suç işlemekten kaçınıyorsunuz. Ve bunların hepsi bir şekilde karakterlerinizi geliştirmenize hizmet ediyor. Sağlığınız artıyor, odağınız kuvvetleniyor ya da kondisyonunuz gelişiyor. Bildiğin gerçek hayatta yapmanız gereken rutini oyun içinde yaşıyorsunuz! Kalk, protein karışımını iç, sporunu yap, duş al, sonra doğru görevlere.
Bu arada bütün bu dediklerim yine oyunun sizi zorlama olmayan şekilde soktuğu psikoloji ile alakalı. Karakterlerimizin içinde bulunduğu durumda ister istemez bu şekilde hareket etmeye yöneliyorsunuz. Bir şekilde bu keşmekeşin içinden kurtulamaya çalışıyorsunuz. Aldığınız paketleri kime teslim edeceğinizi düşünmekten, cebinizde ne kadar nakit taşıyacağınıza bile ekstra kafa yoruyorsunuz. Lucia ve Jason arasındaki romantik ilişki de yine bu bahsettiklerime kökünden bağlı. İkili arasındaki bağın kuvvetlenmesi de zayıflaması da tamamen size bağlı. Mesela Lucia’yı işe götürmeyi teklif edecek misiniz? Ya da size gösterdiği komik videoyu izleyecek misinz? Bu tür küçük anların hepsi toplamda şu ana kadar hiçbir açık dünya oyununda yaşamadığımız türden bir role girmeye sebep oluyor.
Tabii bütün bu simülasyonu andıran unsurların yanında oynanış da gelişerek gelmiş haliyle. Arabalar eski değilse direkt soyamıyorsunuz, yayalar sizin illegal bir şey yaptığınızı gördüğü an polise haber veriyor, görünür silahla dolaşırsanız insanlar panik oluyor vb. Araçların artık motor ve benzin diye iki farklı durumunu takip etmeniz gerekiyor. Sosyal medya gönderilerini takip ederek haritada yeni aktiviteler keşfediyorsunuz ve hatta haritanın izbe bir yerine bile Ub… Pardon, RydeMe çağırabiliyorsunuz. GTA 6 suç simülasyonunun ötesine geçmiş ve sınırsız bütçe, zaman sınırı olmayan bir yapım ekibiyle buluşunca ne elde edilebildiğinin kocaman bir tablosu.
Tabii bütün bu sistemlerin üstüne temel oynanışta da gelişmeler direkt hissediliyor. Araç kontrolleri oldukça sağlam, silahlı çatışmalar artık “zevkli” ve koşma tuşu sonunda sürekli “X” e basmayı gerektirmiyor! Harita oldukça güzel modellenmiş, 3D görünen minyatür binalar çok hoş ve birçok oynanışı kolaylaştıran olaya basit tuş kullanımlarıyla ulaşabiliyorsunuz menülere boğulmadan. Baş ikilimiz dışındaki karakterlerin yazımı yine Rockstar Games kalitesinde ve hepsi kendine has tarzlara, davranışlara ve motivasyonlara sahip.
Peki bütün bu saydıklarım oyunun artık GTA gibi hissettirmemesine sebep olmuş mu? Kesinlikle hayır! Oyun da hikaye de sizin ve eski GTA oyunlarındaki gibi daha kaotik ve sonuçlarına aldırışı etmediğiniz bir yoldan gitmenize engel hiçbir şey de yok. Oyunun size “Psikopat” etiketini yapıştırmasına aldırış etmiyorsanız tabii. Evet, “karma” sistemi Red Dead Redemption 2’den de gelişmiş bir şekilde GTA serisinde bir ilk olarak karşımıza çıkıyor.
Ben yazsam bir bu kadar daha yazarım ama GTA 6 ile geçirdiğim 24 saatin özeti genel itibariyle böyle ve henüz %10 küsurluk bir noktada olduğumu düşünürsek yeni yıldan önce oyunu bitirememiş olursam bile şaşırmayacağım. Leonida semalarına doğru harekete geçmeden önce bütün bu saydıklarımın üzerine yine “Şimdi ne olacak acaba?” diyerek takipte kalacağınız ve muhtemelen bu sefer her zamankinden fazla umursayacağınız hikayeyi ve harika müzik kullanımlarını da pas geçmeyeyim.
Siz GTA 6 oynama fırsatı buldunuz mu? Serinin daha olgun ve ayakları yere basan bir yöne gitmesi hoşunuza gitti mi? Peki sizce oyun PC platformuna ne zaman gelir? Yorumlarınızda hayallerinizi alçakta tutmayın.
Hikâye odaklı oyunlar oynarım, film&dizi izlerim, arada sırada da çizgi roman okurum. Bunlarla meşgul değilsem de muhtemelen uyuyor olurum. "Benim düşünceme göre endişelenenler iki kez acı çeker."
Tüm yazıları (400)



Yorum Yap