Bu Hafta Çıkan Çizgi Romanlardan Mutlaka Okumanız Gereken 8’i

Çok acayip bir şey oldu bu hafta. Ben ki yıllardır aymaz Marvel hayranı olarak bilinirim, etrafımdan bu yüzden azar da yemişliğim, dalga da geçilmişliğim vardır; bu hafta sizin için en son çıkan çizgi romanlardan bir seçmece hazırlarken buraya ekleyecek tek bir çizgi roman sayısı bulabildim; o da aylardır gömmekten bir hâl olduğum Jonathan Hickman’ın New Avengers serisinden oldu. Ne hâller geldi başıma bilmiyorum, ama üstelik söylemeye de çekiniyorum, ama listede bir de Grant Morrison eseri var. Kıyamet alameti olabilir sevgili geekler. Koruyun, kollayın kendinizi.

Gotham Academy #6 (DC)

Açık konuşayım, Gotham Academy’yi pek takip etmiyordum ben. Hatta bu hafta ancak bu sayıyı okuduktan sonra geri dönüp “neymiş bu be” deme ihtiyacı hissettim. Serinin metinleri hoş, Batman havası muhakkak yakalanmış, ortada ilgi çekici bir konu dizilişi de var. Ama beni asıl çeken çizimlerin kalitesi oldu. Gotham Academy uzun süredir DC’nin elinde kalan nadir epik serilerden biri olarak lanse ediliyordu ki, bu tetkikte DC’nin Karl Kerschl’a çok borcu var. Okunmaya devam edilmeli bu seri.

Hit: 1957 (Boom!)

Anladığım kadarıyla bu Hit: 1955 adlı bir serinin devamı. Kapağından da, isminden de anlayabileceğiniz gibi iki seri de “film noir” havası yaşatmaya çalışan çizgi romanlar. Bu çizgi romanlarda sık sık övgüsü döşenilen bir müessesedir, hatta yer yer filmler ve oyunlar da bu sıraya katılır. Fakat bunların hiçbiri Hit: 1957 kadar ilgimi çeken bir portre çizememişti. Dönemi pohpohlamadan, sime batırmadan, fazla da karanlığını abartmadan gösteriyorlar. Hit: 1955’i okumak şüphesiz bir şeyler katacaktır, fakat ben bu kadar güzel noir havası içerisinde pek eksikliğini hissetmedim.

Nemo: River of Ghosts (Top-Shelf)

Alan Moore reis çizgi roman yazar da biz buraya almaz mıyız? League of Extraordinary Gentlemen’dan kopan Nemo üçlemesini en sonunda sonlandırdı Alan Moore. Çok açık konuşayım, Nemo serisinin önceki işlerini okumuş olmanız şart değil, fakat League of Extraordinary Gentlemen’ın ilk cildini dahi okumadıysanız, muhteşem dokunaklı final sizi fena hâlde teğet geçecek. Ama eğer League külliyatına hâkimseniz, gerçekten de çok tatmin edici ve vurucu bir kapanış var bu sayfalarda.

New Avengers #32 (Marvel)

Daha önce de bilumum yerde belirtmiştim, Hickman’ın New Avengers ve Avengers’da giriştiği Time Runs Out hikayesini fazlaca kompleks buluyorum; ama neticesinde bu anlaşılabilir ve gerekli bir karmaşıklık, o yüzden de dışarıda kaldığımı kabul ediyorum. Genelde bön bön sayfalara bakarak geçiyordu Avengers / New Avengers maceram. Ama bu sefer, daha farklı bir şey oldu. Hickman bu sayıda odak noktasını kozmik olaylar ve bunların Reed Richards seviyesi açıklamalarından biraz sıyırmış, daha şahsi bir hikayeye yer vermiş. Spoiler vermeyeyim, tat kaçırmayaym, ama hissiyat seviyesi Over-9000, bunu bilin…

Suiciders #2 (DC)

Suiciders’ın ilk sayısını “bir tane daha post-apokaliptik hikaye geldi, hayırlı olsun” diyerek bir köşeye atmıştım aslında. Beni de ikinci sayıyı edinmeye ne itti bilmiyorum. Ama her neyse, müteşekkirim. Suiciders bir anda yükseldi, “vay arkadaş” oldu, “helal olsun” oldu, “ben bunu okurum!” oldu. Bir çizgi romanın üzerinde Vertigo etiketi varsa o çizgi roman hayata 1-0 geride başlar, çıta yüksektir çünkü. Ama onu da aştığında bilirsiniz ki elinizde muhteşem bir iş var, Suiciders ikinci sayısındaki harika anlatımı, muhteşem dünya portresi ve inanılmaz ilgi çekici karakterizasyonuyla bu çıtayı aştı.

The Black Hood #2 (Dark Circle)

Süper kahraman hikayelerinin dekonstrüksiyonu zilyon kere yapıldı, milyar kere bunların parodisi çıkartıldı, parodinin dekonstrüksiyonu, dekonstrüksiyonun parodisi çıktı ortaya. The Black Hood serisi şimdilik bunlardan üstün bir konumda değil, fakat uyuşturucu bağımlısı kanunsuz kahraman polis Black Hood’un hikayesiyle öyle olabileceğini kanıtlıyor. Çizimler ve konunun sert yapısı sayının kafasını suyun üzerinde tutuyor muhakkak, ama şimdilik gözümü kapatıp öneremiyorum. Fakat bir göz atılmayı da hak ediyor.

The Life After #8 (IDW)

The Life After’ın metni yer yer büyük konu açık etme monologlarında kıvranıyor. Çizimler bazı bazı fazlaca sade ve renkli. Ama cehennemde geçen, içinde Hemingway’in ana karakter olduğu, Scott ve Zelda Fitzgerald’ın arada gözüktüğü bir hikaye var burada. Ve bazı noktalarda, özellikle de Hemingway segmentlerinde çok anlamlı şeyler söylemeye yaklaşıyor. Cennet-Cehennem meseleleri ile ilgili konuşan hikayeleri çok seven ben, bu sayıyı da pek bir kıymetle okudum; fakat herkes için geçerli bir tavsiye olur mu, emin değilim.

The Multiversity: Ultra Comics (DC)

Buyurun. Grant Morrison sayısı aldık buraya. Peşinen söyleyeyim, bir Morrison eserinden bekleyeceğiniz her türlü leşlik var burada. Kendinin çok farkında olmayı marifet sanmak, sadece bu yüzden yaptığı bazı ucuzlukları şirin kabul etmek, on üç yaşında yaptığımız tespitleri muhteşem gözlemler olarak aktarmak. Hepsi Ultra Comics’de var. Ve bunlara Grant Morrison’ın “hayatımın en önemli işi” dediği bir sayıda rastlamak da Morrison ile ilgili bütün şüphelerinizi, kaygılarınızı kanıtlar nitelikte.

Peki bunlara rağmen The Multiversity serisinin bu mensubunu niye buraya aldım? Çünkü gerçekten de tüm bu ergen tespitlerinin, ucuz dıştan bakışların arasında çizgi romanda okur ve metin ilişkisi arasında geçen trafiğe dair söylenen anlamlı -ve Calvino’ya ÇOK şey borçlu- sözler var. Bazılarınızın Morrison’ın bu ucuzluklarını sevdiğini de biliyorum. Bu yüzden de kiminiz için mükemmel bir paket olarak gelecek Multiversity. O yüzden de bu öneri listesine alıyorum. Ama bilin ki, Morrison ile olan hissiyatım da değişmiş değildir yani…