X-MEN’i X-MEN Yapan Ve Asla Değişmemesi Gereken 5 Öge

Son güncelleme: 29 Mayıs 2016

Yazan: Onur Meriç Tekneci 

Süper kahraman filmlerinin/dizilerinin fazlaca değer gördüğü bir dönemdeyiz. Artık yıllar önce hayalini kurduğumuz sinematik evrenler önümüze yavaş yavaş sunuluyorlar. Hatta belki artık o dönemi geçiyoruz bile denebilir. Ben de geçmişte bu karakterleri yan yana görmek için ölüyordum. Ancak her şey eskir ve artık hissediyorum ki karakterleri tek görmenin değeri de aynı oranda artmaya başladı. Avengers’da Cap ve Iron Man’ i yan yana görürken ki hislerimiz ile, onları Civil War’da gördüğümüzde hissettiklerimiz elbette artık aynı değil. MCU’ da önümüzde Doctor Strange, Black Panther ve Captain Marvel gibi filmler var ve ben uzun süre Avengers görmeyeceğim için üzülmüyorum açıkçası. Çünkü bu dönemlere girerken bile önem verdiğim bir şey vardı: karakterlerin özgün hikayeleri.

Bu bağlamda, X-Men’in gerçekten çok özgün bir hikayesi var. Bu tip solo işleri kıymetli kılan o eşsiz doku X-Men’de çok güçlü. Ve bana soracak olursanız, şu beş ögeden oluşmakta.

Ayrımcılık

Irkçılık demiyorum, ayrımcılık. Bunun sadece ırkçılık açısından işlendiğini sanmıyorum X-Men’ de. Sıradan görünmesinin yanında, asla eskimeyecek ve etkisini kaybetmeyecek bir konu bu. Asıl mesele aslında bu konunun işleniyor olması da değil, bu konunun olması gerektiği gibi işleniyor olması. Ne insanlar ne de mutantlar melek gibi gösteriliyor X-Men’de. Bir yandan canına tak etmiş Magneto’ ya hak verirken, bir yandan da “ Abi dur bi iş halletmeye çalışıyor adamlar” da diyoruz. Tam olarak bir ayrımcılık neden ve nasıl olur anlatıyor X-Men. Böyle bir konunun işlenmesi aynı zamanda ne olursa olsun çözülemeyecek veya çözülmesi çok zor bir sorunla karşı karşıya olduklarını hissettiriyor. Kendinden nefret edenden kendisiyle gurur duyana, her şeye rağmen barış için mücadele edenden artık sabrı taşmış olana kadar bin türlü karakter var.

Okul

Neden okul? Çünkü aslında güçlerin kontrol edilmesinin ne kadar zor olduğunu ve bu karakterlerin görevlerine nasıl hazırlandıklarını bu sayede görebiliyoruz. Ayrıca bir okul teması, orijin hikayesi anlatmak için de çok güzel bir yöntem. Belki de X-Men’ in en eğlenceli yanı da burada gösteriliyor. Takımdan birinin kaybedilmesinin üzüntüsünü yaşamak için onu normal hayatta da görmek gerekiyor. Karakterlerin aralarındaki iletişimin de en iyi hissedildiği yer burası. Genellikle gençlerden oluşan bir karargah hikayeyi eğlenceli de kılıyor. X-Men genellikle gergin ve karanlık karakterlerden oluşması nedeniyle onlara aynı zamanda içimizin de ısınabilmesi için bu okula ihtiyaç var. Spider-Man’ in bu kadar çok tutulmasının nedeninin onunla empati kurmanın kolay olduğunu düşünürsek, X-Men’ in de aynı miktarda olmasa da okul temasıyla az da olsa bunu sağladığını söyleyebiliriz.

Karanlık/Gizlilik

Bir süper kahraman takımı olmanın yanında, dışlanan bir topluluk olmanın da etkileri var. Ne yaparlarsa yapsınlar ucube gibi görünmekten kurtulamayacaklarını bildikleri için bu işi gizli yapmak tek çareleri. Bu da hikayeyi her açıdan karanlıklaştırıyor. Bu karanlık, bir karakter öldüğünde ona sadece takımın ağlayacak olduğunu hissettiriyor. Elbette aynı zamanda korkutucu bir hale de getiriyor. Bu takım ne yaparsa yapsın övgü alamayacak. Bu da hikayenin karanlık ve gizli yürüdüğünü hissetmemizi sağlıyor. Buna karakterlerin geçmişleri de zemin hazırlıyor tabi ki. Bir çoğunun hayatının bitmez tükenmez çilelerle geçmiş olması hikayenin eğlence dozunu da kısıyor haliyle. Zaten takımın en ünlü karakterinin vahşi, son derece ciddi kontrol sorunları olan biri olduğunu düşününce genel hikayeden de farklı bir şey beklemiyorsunuz.

Düşmanlar

Düşmanlar da kahramanımızın yaşantısına ve amacına göre şekilleniyor. Aslında düşmanları ayrıca ele almak gereksiz gelebilir. Ama belki de düşmanların bu farklılıkların getirisi değil de, X-Men’ in farkının düşmanlarından geldiğini de söyleyebiliriz. Yukarıda da bahsettiğim gibi zaten Magneto’ nun bu açıdan değerini bilmeyen yoktur. Adama çoğu zaman hak vermemek de elde değil. Ama onunla sınırlı değil. Güçten delirenden, kafasını evrimle bozmuş düşmanlara kadar, X-Men’i amacından, temasından hiçbir zaman koparmayan düşmanlarla karşılaştık. X-Men’in düşmanları hem konuya, hem de hikayenin karanlığına büyük zemin hazırlıyor.

Takım Ruhu

Takım üyelerinin tek başına hikayelerinin verdiği keyfi inkar etmiyorum. Ama X-Men’ i güzel yapan şeylerden biri de bir takım olarak sevilmesiydi. Tabi ki de Wolverine’in çok daha göze batıyor olması gibi bir durum var. Ama aslında X-Men hep bu karakterleri beraber gördüğümüzde daha mutlu olmamızı sağladı ve aynı zamanda herhangi birinin (genel olarak) ön plana çıkmasına da izin vermedi. Çünkü yukarıda bahsettiğim nedenlerden anlaşılacağı gibi aslında bu takım yalnız. Bu yüzden birbirlerine sahip olduklarını bilmek bizi rahatlatıyordu. Genellikle karakterlerin hikayeleri yalnızlıklarla dolu ve biz bu yüzden onların ayrı olmalarına sıcak bakamıyoruz. Bir takım olmanın gerekliliği bence anca bu kadar iyi işlenirdi.

Elbette bu özelliklerin hiçbiri X-Men’ i daha iyi veya daha kötü yapmıyor. Ben sadece X-Men’ in X-Men olmasını sağlayan ögeleri sıralamak istedim. Gereksiz yere fazla madde çıkarmak istemedim, çünkü bir yandan çoğu da birbiriyle bağlantılı. Peki siz de buna katılıyor musunuz? Sizce de bunlar X-Men’ in yapısını oluşturan, ona özgü şeyler mi? Ya da öyle olsa bile X-Men’ in yıllarca kazandığı değerlerle alakası yok mu?