DC, Senden Olacak Gibi: Clayface Spoilerlı İnceleme

Şimdi öncelikle Clayface bir origin ve intikam filmi diyebiliriz.

Yaklaşık 1787 adet süper kahraman filmine maruz kalan bizlerin bu filmde bulacağı birkaç orijinal sahne var ve bu beni mutlu etti diyebiliriz. Filmin temposu hakkında anlamlandıramadığım bazı noktalar oldu. İlk 35 dakika içinde resmen bir origin hikâyesi izledik. Bu biraz basit, hızlı ve “Ne oluyor ya şu an?” gibi hissettirdi. Sonrasında film rayına oturdu diyebiliriz.

Cheesy sahneleri oldukça fazla olsa da konu gayet tutarlı ve oturaklı. Ama şunu belirtmek isterim ki DC teknolojisi hâlâ ama hâlâ biraz dandik duruyor. Birçok şeyi düzeltmiş olsalar da bu yine göze çarpıyor.

Oyunculuklar ve Karakterler

Başrolümüz oyunculuk anlamında iyi iş çıkarmış. Ayrıca cast seçimini de gayet yerinde buldum. Oyuncumuz, yüz hatları gayet belirgin biri.

En sevdiğim karakter ise kesinlikle doğruluk timsali, yozlaşmış Gotham polis teşkilatının içinde parlayan bir inci olarak adeta Commissioner Gordon misali karşımıza çıkan John Borelli. İtalyan-Amerikalı bir polis komiseri olarak karşımıza çıkıyor. Yan bir rol olsa da kendisinin verdiği hissiyat gayet yerindeydi.

Nişanlısı doktorumuza gelirsek, doktor Caitlin… Kendisi hakkında fikirlerim karmaşık diyebilirim. Yine rolde isteneni verdiğini düşünüyorum ama biraz fazla motive geldi bana. Ana karakterimizin ondan talep ettiği şeyin onun tarafından ne denli önemli, ancak bilinmezlerle dolu olduğunu kendisi anlatıyor. Sonrasında birkaç araştırma, bir video röportaj derken işlemi uygulamaya ikna oluyor. Bu bahsettiğim yine o 35 dakikalık sekans içinde gerçekleşiyor. Kendisinin sadakatini takdir etsek de motivasyonunu gereksiz buldum diyebilirim.

Ekstra Spoilerlı Kısım

Şimdi ekstra spoilerlı kısma gelirsek… Hiçlikten gelen, Hollywood starı olma yolunda emin adımlarla yukarı tırmanırken ihtirasına yenik düşüp olmaması gereken bir kadınla birlikte olan Matt Hagen’ın hikâyesi bu.

Matt, Oscar adayı olduğunu öğrendiği gün partilemeye gittiği bir kulüpte Mia isimli bir kadının baştan çıkarması suretiyle onunla birlikte oluyor. Uyandığı anda etrafında birkaç adam ve onların patronları Markos Szabo’yu karşısında görüyor. Bunu okurken yaşadığınız hızlı geçişler filmle birebir aynı bu arada

Sevgilisiyle birlikte olduğunu öğrenmiş, çok ama çok sert mafya liderimiz birkaç Amerikan mafya filmi klişe diyaloğunu fırlattıktan sonra malum olayı gerçekleştiriyor. “Ben yüzümle para kazanıyorum.” demesine rağmen onun en önemli silahını elinden alıyor. Gelişi güzel ve gayet gore bir biçimde Matt’imizin suratında sustalı bir bıçakla korkunç, derin yaralar açıyor. Bu sahnelerin rahatsız ediciliği ciddi manada etkiliydi bence.

Sevgilisiyle birlikte olduğunu öğrenmiş, çok ama çok sert mafya liderimiz birkaç Amerikan mafya filmi klişe diyaloğunu fırlattıktan sonra malum olayı gerçekleştiriyor. “Ben yüzümle para kazanıyorum.” demesine rağmen onun en önemli silahını elinden alıyor. Gelişi güzel ve gayet gore bir biçimde Matt’imizin suratında sustalı bir bıçakla korkunç, derin yaralar açıyor. Bu sahnelerin rahatsız ediciliği ciddi manada etkiliydi bence.

Hastane, mahkeme, kazık atan menajer yakın arkadaşı ailesiyle falan tehdit etmeler, yalan ifadeler, jüri satın almalar, hâkim ayartmalar, medya açıklamaları, ana karakterin her şeyini kaybetmesi, estetik operasyonlar… TAM 6 TANE! Mafyanın aklanması, kötülerin yaptığı her şeyin yanına kâr kalması, sinir krizleri, bu krizler sonucu intikam duygusunun ortaya çıkışı ve şans eseri doktorumuz Caitlin’le tanışmamız.

Ve yine bunu okurken yaşadığınız hızlı geçişler filmde birebir aynı bu arada

Burada eleştiriyorum ama galiba uzun metraj bir Clayface origin story filmi izlemek istemezdim ya 🙁

Doktorumuzun kendi kendini ikna etmesi sonucu yüzüne yapay zekâ destekli nanoteknoloji hücreleri enjekte edilmeye başlanan Matt Hagen’ımızın değişimi, adeta Süreyya Hanım’ın Muhteşem Değişimi tadında ilerlerken yine bir anda inanılmaz hızda etkisini gösteren teknolojimiz, adeta eskisinden bile daha iyi hâle gelen bir surata dönüşüyor.

Bununla beraber tüm medyaya “Biz daha bitmedik.” mesajı verilmek istendiğinden, vahim olay sonucu kaybettiği rolün film galasına katılan Matt Hagen gövde gösterisine soyunuyor.

Ama bakın, o da ne? Nano hücrelerimiz hınzır ve zıpır nanocuklar olduğundan duygularından etkilenip bozulmaya, akmaya başlıyor. Ucuz makyaj malzemesi kullanmış sahne sanatçılarının gece sonu oluşan hâllerinden bir kuple görüyoruz.

Acilen doktorumuz Caitlin’e koşuyoruz. Bizi sakinleştiriyor ancak daha kendi bile tam anlamıyla hâkim olmadığı o nano sıvı hücrelerinin olduğu koca tüplerle bizi baş başa bırakıyor. Güvenlik bayağı bir yoğun anlayacağınız.

E durur mu bizim çocuk? Boca ediyor kendine tüm nanoları. Burada artık anlıyoruz ki Matt artık eski Matt değil. Birkaç test ve izlem sonucu doktorumuz, “İşte şimdi sıçtık!” diyor ama nafile.

Matt sırasıyla önce avukatını, sonra yakın arkadaşını vahşice denebilecek şekilde katlediyor. Ve bunlar esnasında anlıyor ki o artık bir Bene Tleilax  Face Dancer olmuş. Şimdi sıra Padişah İmparator IV. Shaddam’ı alt etmekte. Pardon pardon, biraz Dune hype’ı var üzerimde.

Bunlar esnasında anlıyor ki öyle bir güce sahip ki kontrol altında tutabildiğince istediği her kişiye dönüşebiliyor.

Ve pek tabii rahat durmayan komiserimizin, doktor ve kendisinin başına ördüğü çoraplar neticesinde beyaz atlı prense dönüşüyor Matt. Doktor hanıma gelen ilk tehdit olan mafya adamımız Sal’ı, Oberyn Martell usulü katlediyor ve bu onun için her şeyi bitiren kulübe giriş anahtarı oluyor.

İşte burada başlıyor climax’imiz. Kulüp içinde ilerlemeli bir FRP oyunu oynar gibi Szabo’ya ulaşmaya çalışıyoruz. Ve gayet tabii, Mia’yı da burada görüyoruz.

CGI kullanımı ve şekil değiştirip birilerinin yerine geçen insanın bunu nasıl kurnazlıkla kullanabileceğine dair güzel sekanslar gördüğümüzü düşünüyorum.

Szabo’nun kulüp içindeki mafya lideri özel odası klişesine geldiğimizde ise en beğendiğim anlar başlıyor. Ne kadar klişe desek de Szabo kötü bir kötüydü gerçekten. En yakın adamını gözünü bile kırpmadan öldüren soğukkanlı bir katil.

Çeşitli boğuşmalardan sonra ana karakterimiz Matt, asıl kızımız Mia tarafından ısırılıyor. Burada anlamadığım bir nokta şu oldu: Mia, Matt’i ısırdığında ondan bir parça ağzında kalıyor ve içinde büyüyüp onu boğuyor. Mia’yı böyle kaybediyoruz sanırım.

Bu nanocuk, içi dolu turşucuklarımız Matt’in bedeninden bağımsız da canlı kalabiliyor ve ondan direktif alıp hareket ediyor.

Zaten sanırım bir sonraki sahnede, bu anladığım anlamı güçlendiren bence çok orijinal bir infaz sahnesinde bu açıklanıyor bizlere.

Szabo’yu etkisiz hâle getiren Matt, onun tam olarak Matt’te açtığı yaraları tekrar açıyor kendisinde ve kanının onun yüzünden, gözünden, ağzından, burnundan girmesine olanak sağlıyor. Rejenere olmaya çalışan nano hücrelerimiz ondan kopup Matt’e dönerken Szabo’nun yüzünü paramparça ediyor.

Evet, anladığım şey sanırım doğruymuş.

Pek sevgili geekler, sizlerle bir geek zihni içinde minik hızlı bir yolculuk ve geekçe bir sonuçlandırma yaşadık.

Peki, Matt Hagen’a Acımalı mıydık?

Bilmiyorum, Matt karakterine acımalı mıydık? Ama ben hiç öyle bir etki almadım. Filmin ilk kısmı dâhil… Zaten iyi ki de acımamışız dediğimiz bir hâle bürünüyor. Kulüp sahnesi sonrası komiserimizi öldürüp onun yerine geçerek doktorumuzu ayartmaya çalıştı yahu bu adam.

Pes doğrusu, kendisini kınıyorum.

Doktorumuz, shut down düğmesini kullanıp onu yok ettiğini düşünse de filmin final sahnesi duygu yüklü şekilde bizim Clayface’imizin son hâlini ve hala var olduğunu gözler önüne serdi.

Sonuç

Filmi sinemada izlediğim için mutluyum. Korku filmi janrına hep uzak durmuş bir korkak olarak korku dozu benim için bile “Eh!” modundaydı. Rahatsız edicilik daha fazlaydı diyebilirim. Old school ama asla eskimeyen bir korku öğesi olan jumpscare, yanlış hatırlamıyorsam bir defa kullanılmış ancak etkiliydi.

Bu spoilerlı bir yazı olduğundan filmi izleyin diye tavsiye etmek için çok geç sanırım…

Halk gününde kesin giderimlik, 6.5/10’luk bir film bu.

Yeni DC evreninin üçüncü işi diyebiliriz. Superman ve Lanterns iyi işlerdi ancak Supergirl‘de istediğimiz, beklediğimiz etkiyi alamadık. Bu yapım ise Superman ve Lanterns‘tan sonra hemen peşine yazabileceğimiz bir iş diyelim.

Geek Dertleşmesi

Biz çok mu büyüdük, yoksa cidden DC Universe asla beyaz perdeye aktarılamıyor mu?

Marvel’in ilk filmlerinde yaşadığım heyecanı asla bulamıyorum. İlk Avengers filmi, Kaptan Amerika origin’i, Iron Man origin’i… Cidden o dönem çok yükselten işlerdi.

Ne kadar iyi işler olsalar da ne Superman ne Lanterns ne de Clayface‘te o hisleri hissedemiyorum.

Bir dedebey olmaktan, boom boom boomerlamaktan korksam da sanırım dönüşüyorum.

Olsun, neşemizi çalamazlar ya. Biz buradan devam!