MY BEAUTIFUL DARK TWISTED FANTASY’nin Gelmiş Geçmiş En İyi Rap Albümü Olduğunu İspatlayan 12 Şey

Kanye West gündemde şu an. Hiç de gündemde olunmak istenen bir şekilde gündemde değil. Olabilecek en kötü şekilde, meme olarak, CAPS’leri yapılarak gündemde kendisi. Bütün bu kakafoni içerisinde, sıklıkla adamın müzisyenliği eriyip gidiyor hâliyle. Daha önce de defalarca olduğu gibi, tabloid’lere malzeme çıktıkça, arkadaki adamın sanatı biraz, çok amiyane tabiriyle, piç oluyor.

Oysa ki Kanye West, bana soracak olursanız, bundan altı sene önce tarihe gelmiş geçmiş en iyi rap albümünü bırakmış adam. O albümle, kendisine “Ne var lan Kanye işte” diyen adamları bile baştan çıkarmış bir adam. Bunun öncesinde ve sonrasında, sınırları zorlamakla ilgili sık girişimleri olan bir adam. Ve biz, bu adama bir hakk-ı teslim edelim dedik. Yeni albümü çıkmadan önce My Beautiful Dark Twisted Fantasy’yi bir posta övmek istiyoruz müsaadenizle. Şöyle de başlıyoruz…

 

Girişi

Daha dakika birden Dark Fantasy ile birlikte kafalardaki kapıları kırar gibi giriş yapıyor albüm. Bu tabiri de boş yere kullanmıyorum. Birebir bu tabir, Bruce Springsteen tarafından, Bob Dylan’ın efsanevi albümü Highway 61 Revisited için kullanılmıştır. Girişi önemlidir yani albümün. İlk beat, ilk snare, ilk kelime, ilk nota… My Beautiful Dark Twisted Fantasy de böyle bir giriş yapıyor işte. Nicki Minaj’ın introsunu çıkartırsak, hakikaten o ilk vokaller, kapıyı bacayı kırıyor.

 

“Hangisi Daha Kötü, Acı Mı , Sabah Ağrısı Mı?”

Kanye bir noktada bunu koyuyor masaya. “Plan acı tükenene kadar içmekti / Peki hangisi daha kötü / acı mı yoksa sabah ağrısı mı?” . O an, sözlerinin çok büyük bir bölümü övünmeye harcayan Kanye’nin bu albümde yer yer kırılacağının göstergesidir. Bir de, şarkı sözü bakımından kendini aşacağını; ki, ona da ilerleyen maddelerde geleceğiz zaten.

 

Aaa… EEE! E-ee-eeee, E-ee-eeee-ee!

https://www.youtube.com/watch?v=a4lwTTnh97A

POWER’ın beat’ini gelmiş geçmiş en iyi hip hop sample’ları arasında tepeye bir yere koyarım. O kadar çekinmeden koyarım ki Continent Number 6’ın Afromerica’sından alınan sample’ı Ain’t Nuthin’  But A G-Thang, C.R.E.A.M., California Love, Hypnotize, Empire State of Mind gibi efsanelerin yanına… Ruhlar duymaz yani. Böyle gümbür gümbür, yumruk gibi, nakavt gibi bir beat daha var mı?

 

O Geçişler…

Albümün pek çok şarkısında duyuyorsunuz onları. Dark Fantasy’de, POWER’da, Lost in the World’de… Bangır bangır giden şarkı, bir anda duruyor. Manik bir insan gibi. Kanye bağıracağı her şeyi bağırdıktan sonra, cıngarıyla kabuğunu kırıyor; kırdığını fark ediyor ve duraksıyor gibi. Kavga etmekten yorulup tükeniyor gibi. Albümü daha dokunaklı kılan şeylerden biri de bu zaten.

 

All of the Lights’ın Konuk Kadrosu

Ben bir şey diyeceğim, All of the Lights’ta bir iki bir şey söyleyen herkesin ismini buraya yazarken, yanına yorum katmasam da onlar kendi başlarına bir paragraf olacaklar zaten. Hazır mısınız? Rihanna Kid Cudi, Tony Williams, The-Dream, The Gap Band’den Uncle Charlie, LaRoux’dan Elly Jackson, Alicia Keys, Elton John, Fergie…

 

Nicki Minaj’ın CANAVAR Kıtası

https://www.youtube.com/watch?v=wuuychxKqFA

Nicki Minaj’ın internetlerde dalga malzemesi olduğunun farkındayım. Ama ne zaman popçu olmak için yaptığı şaklabanlıklardan kızın gerçekten nelere kadir olduğunu unutsam Monster’ı açıyorum. Sondaki kıtası o kadar inanılmaz bir flow kontrolü, o kadar usta ton sıçramaları getiriyor ki, gerçekten tüyleriniz diken diken oluyor finale doğru. Ki yani hatırlatalım, Jay-Z’den sonra giriyor lan kadın söze…

RZA’nın Koçbaşı Girişi

My Beautiful Dark Twisted Fantasy’nin kayıtları sırasında herkesin stüdyoya uğradığ, Kanye’nin de tuttuğunu albüme koyduğu bilinir zaten. İyi ki onlardan biri RZA’ymış. Wu-Tang’in efsane adamı RZA, So Appaled’ın finalinde öyle bir giriyor ki kendi dörtlüğüne, bir anda şarkı dağılıyor yani. Siz de şöyle bir göğsünüze yumruk yemiş gibi oluyor, sarsılıyorsunuz. Maşallah RZA.

 

Tüm Şarkılardaki O Cam Kırılganlığı

POWER koroyla açılıyor. Devil in a New Dress anjelik bir girişe sahip. Dedik ya, böyle girmeyen şarkılar bile bir noktada dizlerini kırıp oturuyorlar. Albümün tüm fay hatlarında bir kırılganlık var yani zaten. Ama hiçbiri Runaway kadar bariz değil. Kanye sizi “Kendini beğenmişlere, götlere ve pisliklere” kadeh kaldırmaya davet ederken, tüyleriniz o kırılganlığa karşı saygısından dikeliyor zaten. Sonra sözleri dinliyorsunuz.

“Bebeğim bir planım var

Kaçabildiğin en hızlı şekilde kaç benden”

Bir insanın derisini söküp, içindekileri bu kadar domuz eti karıştırmadan sunduğu bir şarkıda, 9 dakika sizin ilginizi ayakta tutması kolay bir şey değildir. Ama Kanye’yseniz, o dokuz dakika doğru yerde giren notaların, doğru yerde yankılanan uhrevi çığlıkların, doğru anda yavaşlayan temponun bir araya gelerek oluşturduğu bir yolculuk hâline gelir. Küçük, kırık, güzel, karanlık ve çarpık bir semfoni gibi.

 

Sadece Bir Boş Şarkısı Olması

Benim hayatımda bir yerlere “muhteşem albüm” diye kaydettiğim albümlerin hepsinde birkaç boş şarkı olur. OK Computer, Queen is Dead, An Awesome Wave, Superunknown, Merriweather Post Pavillion, West Ryder Pauper Lunatic Asylum mesela, hepsinin bir iki atladığım şarkısı vardır. Bu sayı, ne kadar düşerse o kadar dev bir başarı olur bu. Daha henüz bu sayıyı sıfıra çeken bir albüme denk gelmedim. Ama arşivimde bir tane “tek boş şarkılı” albüm var. O da bu. Şarkıyı da şimdi söyleyip rencide etmeyeyim ama… Kötü lan işte. Çıban gibi yani, ama bir yandan da nazar boncuğu gibi. Neyse, plak çağında değiliz, atlayıp geçebiliyoruz sonuçta.

 

Prodüksiyon

Kariyerine zaten prodüktör olarak başlamış bir insana bu övgüyü yöneltmek zaten abesle iştigal. Ama şarkıların kağıt üzerinden alınıp, miksere akıtılmasındaki her karar o kadar doğru ki. Sağ sol kulaklık arasında ses sektirme, gerektiğinde beat’i bozmalar, sese müdahale etmeler. Senin bir dinleyici olarak dikkatini avucunun içinde tutma konusunda o kadar usta ki Kanye, yeri geldiğinde yeri gelen hissi vermek konusunda o kadar zarif ki, gerçekten inanmak güç.

 

Bon Iver

Ve aslında, bu maddenn bir de alt paragrafı var. Bon Iver, ve onunla birlikte, Lost in the World. Bon Iver, My Beautiful Dark Twisted Fantasy çıktığında, bilenin çok bildiği, ama kesinlikle ana akıma gitmemiş bir indie folk grubuydu. Bilene çok garip gelmişti ekibin Kanye ile ortak masaya oturması. Sonra Lost in the World geldi. İki şey fark ettik dünya olarak. Birincisi, mükemmel bir şarkıydı Lost in the World. İkincisi ise, indie folk ve rap’i birleştirip, bir şarkı yapmak sadece Kanye kadar deliyseniz mümkün bir şeydi. Ve iyi ki Kanye, Kanye kadar deliydi.

 

Gil Scott-Heron

Rap’in babalarından, şair, bestekar, aktivist, isyankar ve genel olarak epik adam Gil Scott-Heron, 2011’de vefat etmiş, gitmeden de bize I’m New Here gibi bir albüm bırakmıştı. “Devrim televize edilmeyecek” lafını kültüre mıhlayan adama ölmeden önce selam çakmak, bu albümün ayakta alkışlanacak taraflarından biriydi. Ve elbette, albümün kapanışıydı bu. Yani bıraktığı hisleri özetlemesi, tamamlaması için konulmuştu oraya. Mükemmel bir şekilde de yapıyordu bunu…