2017’Yİ MASAYA VURDUK: Bu Yıl İftiharımıza Medar Olan En İyi 10 TÜRKÇE Albüm

Bu sene çok garip bir şey oldu.

Önceki senelerde de oluyor muydu bilmiyorum. Ben ilk defa bu sene karşılaştım. Yılın sonuna gelip bağdaş çöküp oturdum. Geriye dönüp bende iz bırakan albümleri listeledim bir bir. Bunlardan 2017 öncesinde çıkmış olanları paketleyip attım bir kenara. Bu yıl çıkıp, bu yıl kulağıma takılanları saydım. Ömrümde ilk defa, elimde hatırı sayılır derecede Türkçe müzik icra eden grup vardı.

Bunun sebebi üç şey olabilir. Birincisi, gurbet hasretiyle kendimi geçmiş senelere oranla daha fazla Türkçe müziğe vermiş olabilirim. Öyleyse bu dediğimin akademik bir karşılığı yok. İkincisi, mevcut üretimi artık yaşıtlarım yaptığı için, nesilsel bir ortaklık yakalayıp Türkçe müzikle daha sıkı fıkı hâle gelmiş olabilirim. Fakat o zaman da ulusal dinleme mazilerimizdeki post-Belki Alışman Lazım dönemi Türkçe Rock üretim hacmini ve sonrasındaki kopukluğu açıklayamıyoruz. Çünkü Duman, Mor ve Ötesi, Çilekeş, Direc-T, Zakkum gibi gruplar kesinlikle dinleyenlerinin ciddi bir çoğunluğuna yaşıt değildi ama, Dream TV’de hepsine kopuyor ve dinliyorduk bir şekilde.

Üçüncü –ve benim üzerinde en çok durduğum- teori ise bunun dönemsel bir patlama olduğu yönünde. Hatta netleştireyim, bence Gezi’nin içinde bir ifade arzusu kamçıladığı Y kuşağı; Spotify ve iTunes gibi demokratik müzik dağıtım olanaklarıyla buluşunca bu şekil bir şey koydular ortaya. Oturup sıralamaya çalışınca Bubituzak, Son Feci Bisiklet, Hedonutopia, Yaşlı Amca, Öfkeli Kalabalık, Farazi, Da Poet gibi isimleri dışarıda bırakmak zorunda kaldığınız bir 2017 En’leri listesi oldu. Yapacak bir şey yoktu, Türkiye’nin serin yeraltı sahnelerinden muhteşem müzikler çıktı bu sene.

Ben minimal şahsi kanaat kullanmaya çalışarak, şöyle bir 10’lu oluşturdum. Yazı boyu esnasında bana eşlik etmek ister miydiniz?

 

10. Palmiyeler – II (Venus)

Onuncu sırada Palmiyeler’in kulakları buğulu, gözleri flu, kulakları uçarı albümü II (Venus) var. Grubun ismi değişik ama kadro tanıdık aslında. Daha önce Kilink adıyla müzik icra ediyorlardı. O grubu kapatıp, yanlarına Rana Uludağ’ı almak suretiyle Palmiyeler oldular. Bu sene de icra ettikleri hulyalı, Kordon kokan indie pop hem Kilink geçmişlerinden, hem de yeni keşfetmeye başladıkları İstanbul müzik dünyasından izler taşıyor. Yankıya ihtiyaç duyduğunuz gecelerin her birine hakkaniyetle soundtrack olabilir.

Tam albüm şurada.

 

9. Tuğçe Şenoğul – Gölgelerine

Rafet Arslan, RaveMag için kaleme aldığı incelemesinde Tuğçe Şenoğul’un albümü Gölgelerine için “karanlık romans” demiş. Kimse kusura bakmasın, benim bu albüm için bundan daha iyi kelimelerim yok. Şenoğul’un sesi insanda bir dolabın içine girip cenin pozisyonunda ağlama isteği uyandırıyor. Bu sesin arkasına bir de Jakuzi’den Taner Yücel ve Bubituzak’tan Görkem Karabudak‘ın prodüktörlüğüyle bir yerel evrensellik dolu hipnotizma eklenince iyice dükkanı kapatıp gidiyor insanın kalbi.

Tam albüm isteyenleri şöyle alalım.

 

8. Can Bonomo – Kainat Sustu

Bonomo talihsiz bir biçimde benim yerime Yekta Kopan’a vermeyi tercih ettiği Kâinat Sustu lansman röportajında bu işin başına otururkenki niyetlerini “Arşivlik olsun, yeni olsun” diye anlatmıştı. Arşivlik kısmına bir on sene sonra tekrar dönelim, ama yeni olduğu su götürmez. An itibariyle on senedir bir veya beri şekilde Can Bonomo dinliyoruz, her albümde adamın hangi müzik janrını işgal ettiği daha da belirsizleşiyor. Tek bir şey su götürmez: Türkiye’de hâlâ eklektik pop müziği bu adamdan daha iyi kimse yapamıyor.

Bütün albüm şurada.

 

7. Dolu Kadehi Ters Tut – Dünyanın En İyi Albümü

Dolu Kadehi Ters Tut benim radarıma epey politik, sinirli ve dolmuş Anamız Babamız Yok Deriz ile takılmıştı. Eğer siz de aynı benim gibi bu rotadan son albüme gelip, “E hani kardeşim sizin o protest duruşunuz” diye baktıysanız kontrpiyede kalmış olabilirsiniz. Dünyanın En İyi Albümü gerçek bir eğlenceli rock eseri çünkü. Albüm dans ettiriyor, popo sallattırıyor, kafa hoplattırıyor. Ustaca icra edilmiş, keyifle kaydedilmiş.

Tüm albüm şöyle.

 

6. Deniz Tekin – Kozakulukça

Deniz Tekin’in Kozakuluçka albümünü açan ve yukarıda klibini gördüğünüz Bende Bir Problem Var şarkısında bir yerde ‘beni terk et / valla sorun olmaz / hoşlanırım yalnızlıktan‘ diye bir dize geçiyor. Buldunuz mu, geldiniz mi o dizeye. Hah, işte o dizede ben biraz Tekin’e aşık oldum. Lafı dolandırmaya ya da deveye hendek atlatmaya gerek yok. Baya vuruldum, kalbim biraz titredi; sonra albüm İstikbal Mahkemeleri‘ne geçtiğinde konu kafamda iyice kapandı. Tekin kesinlikle bu senenin en heyecan verici söz ve şarkı yazarlarından biri.

Şöyle dinleyebilirsiniz.

5. Ezhel – Müptezhel

Arkadaşlar ben trap müzik sevmiyorum. Gerçekten sevmiyorum. Sevecek gibi oldum bir ara, sonradan gerçekten her yeri saran “bıdı-bıdı-bıdı-bım” tipli kafiye düzeneğinden sert bıktım. “Peki” diyeceksiniz o hâlde, “Türkçe trap müziğin en büyük örneği olan Müptezhel ne arıyor listende Yiğitcan?“. Çünkü benim sevmiyor oluşum albümü daha az gerçek yapmıyor. Ezhel’in övgü düzdüğü Kennedy yokuşu ve Ayrancı’da gerçekten böyle hayatlar yaşanıyor, Seğmenler Parkı Ezhel’i bağrına basıyor. Böylesi bir sinerji benim karşısına çıkmaya cesaret edebildiğim bir şey değil. Ayrıca, yani, şey. Küvette seks. Gerçekten.

Tam albüm şu şekil.

 

4. Ağaçkakan – A Naşkvit

Ağaçkakan’ın A Naşkvit‘inin yılın en iyi Türkçe hip hop albümü olduğunu kimseyle tartışmak istemiyorum. Albümün tüm beatleri dolu dolu. Ağaçkakan’ın dişlerini eline döke döke beatlerin üzerine kustuğu kelimelerin hepsi kusursuz. Üstelik Ezhel‘in aksine Ağaçkakan’ı var olan çoğu ekole de oturtamıyorsunuz. Yukarıya Lüzumsuz‘u koydum, ama özellikle Herr Neyse‘yi dinlemenizi öneriyorum bu nevi şahsına münhasır hâli takdir etmek için. Hayatınızda hip hop varsa, A Naşkvit de olmalı.

Olacaksa da, şuradan başlayın.

 

3. Jakuzi – Fantezi Müzik

Ben… Ben Fantezi Müzik‘i neden bu kadar sevdiğimi anlayamıyorum. Neden dinleyecek albüm ararken elimin istemsizce Fantezi Müzik’e kaydığını açıklayamıyorum. Ne lo-fi severim, ne dream pop. Four Tet dünyayı kasıp kavururken gülmüştüm köşemde. Ama Jakuzi bu sene Türkiye alternatif akım müzik dünyasına roket gibi girdikten sonra kendimi üç günde bir “Ama yapamam” diye mırıldanırken buldum o nefes kesen, alıp götüren, başka bir diyardan geldiği kesin olan sesi taklit etmeye çalışarak. “Onla başa çıkamam / Çok istesem bile / Öyle hemen yapamam…”

Siz de bu topa girmek isterseniz, buyurun.

 

2. Gevende – Kırınardı

Bu yazının başına oturacağım belli olunca, bizim ekibe sordum. Dedim ki, “Bu sene çıkmış ve çok sevdiğiniz Türkçe neler var?“. Bunu dedim. Gerçekten de bunu dedim. Cevdet de çıktı. “Kırınardı abi” dedi. “Tabii ki Kırınardı” dedim. Tabii ki Kırınardı‘ydı çünkü. Baştan sonra neredeyse bir boşluğu olmayan bu albüm, elbette listeye girecekti. Cevdet “Plağının yanında CD’sini de aldım” diye anlattı albümü, “plağı eskimesin diye…”. Katılmadan edemedim. Benim de o büyüsü komple eskimesin diye albümü dinlemeyi yekten bırakma planlarım vardı çünkü. Ama yapamadım. Sabah kahvesiyle de, akşam sevişmesiyle de, öğlen bunalmasıyla da giden bir albümü; bunların her birinde açık kapatan ve ruh hafifleten bir müziği neresinden; nasıl bırakacak ki insan?

Siz de bırakamamaya şuradan başlayın bizce.

 

1. Büyük Ev Ablukada – FIRTINAYT

Güneş Yerinde’den, İhtimallerin Heyecanına Üzülüyorum’a kadar. Yani albümün ilk notalarından, en son vuruşuna kadar. Yani birinci saniyeden sonra geçen kırk yedi dakika esnasında her an. Yani her dizede ve her büyüde ve her pençede. Yani Fırtınayt‘ın her hücresinde.

Başka bir şey var.

Büyük Ev Ablukada’nın daha önce yaptığı işlerden de farklı bir şey var. Türkiye’de daha önce yapılmış işlerden de farklı bir şey var. 2010’lu yılların başında önümüzde dizilen kayıtsızca ve keyiflice saygısız doğaçlama performansları bütün üçüncü yeniler akımından sorumlu tutulabilecek Büyük Ev Ablukada peşinden gelenleri de zerre umursamamış, onlardan yine akustik ciddiyetsizlikler bekleyenleri de kafasına takmamış. Fırtınayt zaten kendisinden başka kimseye hürmet gösterme mecburiyeti hissetmiyor. Kendi başına, dimdik ve apaydın bir var oluş sergiliyor. Bu nefes kesici bir özgünlük. Pasparlak bir hüviyet.

Albümün öne çıkan parçaları daha önceki canlı performanslardan stüdyoya katlanarak ve yaralayarak taşınmış Evren Bozması, Bartu Küçükçağlayan’ın samimi ve siyasi rap denemesi Benim Kafam Siktirmiş Gitmiş ve insanın kanını kaynatan Hayaletler; ama mührü şüphesiz ki bundan birkaç asır sonra Türkiye müzik tarihinin efsaneleri arasına alacağımız Hoşçakal Kadar. Ancak yanlış anlamayın, albümde boş şarkı olduğu anlamına gelmiyor bu. Kırk yedi dakikanın kırk yedisi de dahiyane çünkü, emin olun. Kırk yedinin kırk yedisi de müzikal olarak inanılması çok güç derecede üst seviyede.

Çünkü bir LeBron James var. Bu adam basketbolcu. Lisedeyken öyle bir top oynadı ki, Amerika döndü dikkat kesildi. Dergilerin kapaklarına çıktı daha tüyü bitmeden. Liseden direkt NBA’e gitti. Her sene ona bakıp kollarını kavuşturdular, “Sen misin lan en iyi” dediler. Her sene bir öncekini aşarak bu sorunun cevabının “Evet” olduğunu ispatlamak zorunda kaldı. Her sene de, usanmadan, şikayet etmeden, “Evet” dedi; çünkü en iyisi gerçekten oydu.

Fırtınayt, Büyük Ev Ablukada’nın bu sene verdiği “Evet” cevabı işte. Ve Fırtınayt bu senenin gerçekten en iyisi.

Siz de şuradan dinleyiverin.