DC Comics’in Batman v. Superman: Dawn of Justice’de Yapacağından Korktuğumuz 6 Hata

Bunların olmasını istemiyoruz. Gerçekten. Semalarında gezinen beş yazardan dördünün ağır DC hastası olduğu bir site Geekyapar. Batman dedi mi akan suları durduran, Superman’e de kayıtsız kalmayan bir yeriz biz. En sevdiğimiz çizgi romanları sorsan, onluk liste yapar, her birimiz en az beş DC / Vertigo işi yerleştiririz. Gelin görün ki kaygılarımız var. DC Comics (daha doğrusu sahibi firma Warner Bros) bizce şu inanılmaz önemli 6 hataya doğru ilerliyor yavaş yavaş. 2016’da Batman v. Superman: Dawn of Justice çıktığında yanılmayı diliyoruz, fakat pek de yanılacak gibi durmuyoruz şu ana kadar.

Buyurun!

Görselliğe Fazla Önem Vermek

Bununla ne kast ediyoruz? Elbette ki Warner’ın koskoca Batman v. Superman’i Super 8 kamerasıyla çekmesini, “found footage” havası vermesini falan istiyor değiliz. Çizgi roman tarihinin açık ara en ünlü iki kahramanından söz ediyoruz burada, bittabi görsellik had safhada olacak. Fakat bir şeyi unuturlar diye çok endişeleniyoruz: Bu iki karakter de görsellikleriyle değil, temsil ettikleriyle ünlü oldular. Bu korkuyu yaşamamızın sebebi de çok net: Yönetmen koltuğunda Zack Snyder’ın oturuyor olması.

300, Watchmen ve Man of Steel gibi kartpostal güzelliğinde çizgi roman uyarlamaları çeken Snyder, her zaman; istisnasız her zaman filmin mesajının ve senaryosunun görsellikler arasında boğulmasına sebep olmuş bir adam. Superman’de bu bir ihtimal affedilebilir. Ama TDKR gibi kritik bir hikayeden uyarlanmış, Batman’in de elzem yer tuttuğu bir hikayede bu felaket olabilir.

Çok Fazla Orijin Hikayesi Anlatmak

Gelin şimdiden filmde gözükeceği yüzde yüz doğrulanmış karakterlere bir göz gezdirelim. Batman ve Superman tamam zaten. Bunların karşısında bir de Lex Luthor’u ekleyiverin kötü adam olarak, onu da gökten zembille indirmeyeceksiniz herhalde. Gal Gadot’un oynadığı Wonder Woman ve Ray Fisher’ın oynadığı Cyborg’u da katın araya. Ha bir de, unutmayın, Jason Momoa’nın Aquaman’i var. Daha Jena Malone’un oynadığı Robin’e girişmiyoruz bile. Kalmış ki rolleri belli olmayan aktörler de var, onların da bilimum kahramanı canlandırdığı söylenmekte… Biz dedikoduları boşverelim. Hiçbir şey değilse, filmin bir veya öteki şekilde orijin hikayesine değinmesi gereken beş karakteri var.

Batman’in orijin hikayesini artık anlatacaklarını sanmıyoruz, ama Robin olacaksa ve TDKR gibi anlatılacaksa ortada bir orijin mevzusu var. Bildiklerimizden yola çıkarak söyleyebiliriz ki Cyborg’unki de hikayenin önemli bir parçası olacaktır. E Lex Luthor’unki de öyle olmak zorunda. Wonder Woman’ı da “bu arada bir de Amazon prensesi var” diye araya sıkıştıramazsınız. Aquaman’i ne yapacaksınız? Bunların hepsi, fazla orijine yüklenip, ortaya Amazing Spider-Man 2 gibi tatsız bir kokteyl çıkartma korkumuzu doğrular şeyler.

Ya Da Orijinlere Yeterince Girmemek

Diyelim ki Snyder bunların hiçbirini umursamadı, “bir Batman var, bir de Superman” dedi, bangır bangır bir film çekti. Bu, ötekinden de büyük bir tehlike barındırıyor içerisinde. Zira bu film, başlığının hiçbir şüpheye yer bırakmayacak bir şekilde kanıtladığı gibi, sadece içinde bulundurduğu kahramanların değil, Justice League’in ve uzantısı olarak tüm DC Comics sinematik evreninin de orijin hikayesi.

Bundan sonra anlatılacak tüm hikayelerin özü buradan çıkacak. Yani eğer biz Aquaman’i, Cyborg’u, Wonder Woman’ı, Batman’i ve Robin’i bu filmde kabul etmezsek, onların sağlam karakterler olduğuna bu filmde ikna olmazsak Justice League evreninin geri kalanının işe yaramama ihtimali çok yüksek. O yüzden iki ucu boklu bir değnek var Zack Snyder’ın elinde. Karakterlerin kökenlerine gösterdiği özen, tam anlamıyla dengede olmalı. Film boğulmamalı, ama bizi ikna da etmeli o orijin hikayeleri. Söylemekte fayda var, bu kadar fazla karakteri bir anda ekrana sokarken bir yandan da dengeyi tutturabilen sadece bir film çıktı bugüne kadar, o da Bryan Singer’ın ilk X-Men filmi…

Karakterizasyonlarda Esneme Alanı Bırakmamak

DC Comics ve Warner’ın bu konuda rakip olarak kendilerine kimi belirledikleri çok açık: Marvel. Çizgi roman dünyasında hep Marvel DC’nin peşinden geliyordu, sinemada ise tersi oldu. Marvel artık 6 yıllık nurtopu gibi bir sinematik mitolojinin sahibi ve DC’nin o mitolojiyi taklit etmek, o başarıyı tekrar yaşamak istediği çok açık. Bu yüzden de bütün kurşunlarını daha ilk filmden boşaltıyor.

Buradaki en büyük fark ise şu: MCU’da bütün karakterler önce kendi ses ve renklerine kendi filmlerinde kavuşup, Avengers’a o şekilde geldiler. Biz Avengers başlamadan önce Captain America nasıl bir insandır, Tony Stark olaylara nasıl tepkiler verir biliyorduk. Buna rağmen bile önceki filmlerle alakası olmamış Joss Whedon’ın elinde o karakterlere çok uymayan bazı replikler (“He’s adopted”) çıktı karşımıza. Şimdi her şeyin temelini Zack Snyder atacak, diğer yönetmenler işi sonra devralacak. Eğer Snyder karakterizasyonlarında yeterli esneme alanı bırakmazsa, iki şey olabilir. Ya her şey Snyder’ın belirlediği kutuların içinde geçer, ya da Wonder Woman filmi çıktığında “e bizim BvS’de gördüğümüz Diana bu değildi” diye soğuruz karakterden…

Her Şeyi Baştan Planlamak

Birbirinden bağımsız filmlerle başlayıp büyük filme sonradan varmak yerine büyük filmden başlayıp dibe sırasıyla inmenin bir diğer dezavantajı ise şu: Her şeyi baştan planlamak. Kulağa iyi, oturaklı gelse de tecrübeyle sabittir, bir şeyleri önceden çok sert sınırlarla planlamak, sizi eninde sonunda zamanın gerisinde bırakır; mevzubahis iş tamamen sizin kontrolünüzde gelişen bir şey olsa da.

Bunu en iyi How I Met Your Mother’da görmüştük. Ted ve Robin’in sonunda birbirine kavuşacaklarını planlayan Bays ve Thomas ikilisi, dizinin finalini 2006’da çekmişti. Sonra ne oldu? Robin’in Ted’le değil, Barney ile olan ilişkisi izleyiciler tarafından desteklenen ilişki oldu. Fakat bu virajdan geri dönemeyen dizi yaratıcılarının elinde bir anda koskocaman bir bomba patladı, onlar da dizinin finalinde Anne’yi öldürüp, Barney ile Robin’i boşamak gibi saçma sapan bir hareket yapmak zorunda kaldılar. Evet, Marvel da pek çok şeyi baştan planlıyor. Fakat aynı zamanda kendilerine değişimlere tepki verecek alanı bırakmalarını sağlayan bir “önce tekil filmler, sonra büyük film” mottoları da var. Örneğin şöyle diyelim, Guardians eğer finanssal ve eleştirel anlamda başarısız olsaydı, sizce Guardians 2 3. fazda açıklanır mıydı? Hayır. Ama eğer Gal Gadot Wonder Woman olarak evrensel bir eleştiriye maruz kalsa bile 2017’de gelecek bir Wonder Woman filmi var şu an DC’nin planlarında.

Zack Snyder’e Güvenmeye Devam Etmek

Bunu daha önce çok söyledik. Tekrar altını çizmek için, geçmişe ufak bir yolculuk yapmayı yeterli görüyoruz. Vakti zamanında Zack Snyder’ın DC sinematik evrenini yönetmen için doğru adam olmadığına 5 kanıt bulup, sizlere sıralamıştık. Snyder geek dünyasıyla çok hastalıklı bir ilişkiye sahip, senaryo yazma yeteneği gerçekten de insanı üzer vaziyette, görsellik uğruna her şeyi harcayacak bir kapasitesi var ve henüz ne gişe, ne de eleştirel olarak rüştünü ispatlamış değil.

Şahsi kanaatim Snyder’in itici bir insan olduğu yönünde. Ama objektif kanaatim, kendisinin iyi bir sinemacı olmadığının apaçık olduğu. Snyder bir görüntü yönetmeni olsa, alanındaki en iyisi olabilirdi. Gerçekten. Adamın görüntü yakalamak konusunda doğal bir yeteneği var. Ama bu görüntüleri anlamlı bir hikaye kurgusu içerisine doldurmak meziyetleri arasında yok. O yüzden, Batman v. Superman’in yapımcılarının Snyder’a çok fazla güven teslim etmesi, bizim için ciddi bir endişe sebebi. Umarız bazı noktalarda birileri “dur” diyordur adama…