Oscar Öncesi Anımsamak İçin, Karizması Ekrandan Ter Silen MICHAEL FASSBENDER’in 11 Filmi

Geçen sefer Cate Blanchett‘e yaptığımız gibi, Oscar adayı aktör ve aktrislerin bizim hafızamızda yer eden filmlerini alt alta dizmeye devam ediyoruz. Bu seferki konuğumuz, Steve Jobs ile ödüle aday olan Almanya – İrlanda ortak yapımı şahane adam Michael Fassbender. Karizma, yetenek ve seksapelin nadir mükemmel birleşimi olan bu adam, bir süredir sinema ekranlarından ihya ediyor bizi. Şu 11 filmiyle etti en azından, etmeye de devam edecek gibi gözüküyor.

300

300’ü hepimiz izledik, ama muhtemelen hiçbirimiz yıllar sonra 300’teki o bıçkın delikanlının Magneto olduğunu geri dönüp bakıncaya kadar fark etmedik. Acayip bir şekilde Fassbender o filmde “onlarca kaslı içerisindeki, biraz daha akılda kalıcı olan kaslı” rolündeydi. Yani böyle dönüp bakınca anımsıyorsunuz da, bir yandan da filmden çıkınca da “O çocuk var ya o çocuk” olmuyorsunuz. Merdivenin ilk basamağı işte.

Hunger

Her aktörün kariyerinde başarıya tırmanan üç adım olur genelde; birincisi, sektörde adınızın duyulmasıdır. İkincisi, şöhrete erişmeniz, hafiften sokakta tanınmaya başlamanızdır. Üçüncüsü de uluslararası üne kavuşmanız, marka olmanızdır. Sıradaki üç filmimiz, Fassbender’in kariyerindeki bu üç adım. İlki de Hunger. Aktörün daha sonra iki defa daha birlikte çalışacağı Steve McQueen‘in ilk uzun metrajı olan Hunger, bir anda sinemaseverler ve işin mutfağında olanlar için “Aa Fassbender diye bir çocuk var ha?” dedirtti. O işin mutfağında olanlardan biri de, sonra şunu yaptı.

Inglourious Basterds

Fassbender’in kariyerindeki ikinci sıçrama da buydu işte. Quentin Tarantino’nun Inglorious Basterds’ı çok kalabalık bir kadroya sahipti ve gariptir, kadrosunun pek çok mensubunu parlatmayı başarıyordu. Diane Kruger, Brad Pitt, Melanie Laurent, Christoph Waltz, Daniel Brühl, Eli Roth… Herkesin spot ışığı altında bir yeri vardı, ama Fassbender, Waltz’ı saymazsak, geriden gelip en seri koşuyu yapan adam oldu. Bu film, ona şöhreti getirdi. Son adım da iki sene sonra geldi.

X-Men: First Class

Artık söylemeye gerek yok, ama bu tip aktör filmi listelerinde hanedan filmlerini eklediğimizde, siz onu temsili kabul edebilirsiniz. X-Men: First Class için de geçerli bu. Fassbender hem burada, hem de özellikle devam filmi Days of Future Past’te inanılmaz zor bir topun altına girdi: Daha önce efsane bir aktörün, ikonik bir biçimde oynadığı rolü üstlenmek. Ian McKellen’ın ardından bir Magneto’ya inanmak zordu, ama Fassbender bir şekilde başardı bunu.

A Dangerous Method

Alman-İrlandalı oyuncunun, First Class ile eriştiği uluslararası şöhret sonrasında ne yapacağı merak konusuydu. Zira pek çok aktör için, onlara dünyanın pek çok yerinde sokakta gezememe pasaportu çıkartan rolden sonra seçecekleri iş, kariyerlerinin gidişatını belirler. Bu Fassbender için sıkıntı olmadı. Çünkü küresel anlamda patladığı aynı yılda, iki sanat filmi çıktı adamın. İlki, Cronenberg’in A Dangerous Method’ıydı. Orada kafalara yazıldı, “tamam, Fassbender blockbuster rolleri hobi olarak yapıyor, esas mesleği bu”. Sonra da şu oldu;

Shame

Aynı sene Steve McQueen’in yeni filminde başrol oynadı. Normalde bu tip bir filmin, A Dangerous Method ile aynı etkiyi yaratması gerekiyordu. Fakat Shame, izleyenleriniz zaten biliyorlardır, normal bir film değil. Shame tam bir sene boyunca, Fassbender’in çıplak sahneleriyle anıldı. Sadece bu değildi elbette konuşulan, McQueen’in inanılmaz güçlü ve vurucu cinsel bağımlılık tasviri de vurup geçmişti herkesi. Ama bu, Fassbender’in bir seks sembolü hâline gelmesini engellemedi.

Prometheus

Bakın, şurada yıllardır blockbuster filmler üzerine yazıp çiziyoruz; herhalde şu dakikaya kadar anlamışsınızdır, büyük gişe filmlerinde genelde oyunculuklar belirli kalıplar çerçevesinde olur. Bunları aşmak zordur. Bu pek az kişi tarafından başarıldı bugüne kadar, ama kesinlikle Prometheus’ta Fassbender’in oynadığı karakter bunlardan biriydi. Ridley Scott’ın yönetmenlik koltuğunda oturuyor olması da işleri kolaylaştıran bir faktördü tabii ki!

12 Years a Slave

E 12 Years a Slave ile ilgili diyecek çok bir şey yok. Dürüst olmak gerekirse, bu filme bir Michael Fassbender filmi diyebilmek de biraz teknikalite zaten. Steve McQueen’in Anglo-Sakson sinemasındaki en heyecan verici seslerden biri olduğunu perçinleyen film, Oscar’ı kazanmakla kalmadı, Chiwetel Ejiofor ve Lupita Nyong’o‘nun da kariyerlerinin altında fitil yaktı. Fassbender de böylelikle Oscar’lı bir filmi eklemiş oldu işte CV’sine, fena mı?

Frank

Ya bakın, bu film nedir biliyor musunuz? Bu film “ben aktör olarak billurlarımı masaya koydum, siz ne yaparsınız artık bilmiyorum” filmidir. Sen nasıl bir oyuncusun, nasıl bir meziyetsin de filmi tamamen kafanda bir maskeyle oynayabiliyor, bir de üzerine övgü üstüne övgü topluyorsun? Bu artık “ben bu işin farklı bir seviyesindeyim, siz replik ezberleyip mimik yapan arkadaşlar takılın” rolü yani, yuh, helal!

Macbeth

Bir aktör Shakespeare oynayana kadar rüştünü ispatlamaz derler. Eğer bu hakikaten de böyleyse, en azından Anglo-Sakson dünyasında kabul edeceksek, bu Fassbender’in artık son mezuniyeti. Bu filmle de dev övgüler aldı kendisi. Ayrıca şöyle bir bilgiyi de verelim; Macbeth’i beraber çektiği Justin Kurzel ve Marion Cotillard ile birlikte üçü bu filmi kapatıp, tam kadro Assassin’s Creed çekmeye başladılar. Yani orada bir posta daha öveceğiz kendilerini, hazır olun!

Steve Jobs

Bu da listemizin en son filmi, ki zaten sitemizde de detaylı incelemesine yer verdik. Steve Jobs gibi bilinen, videoları hâlâ iki tıkla bulunabilen ve neredeyse kültleşmiş bir insanı oynamak elbette kolay değildi. Ama yazıda da söylediğimiz gibi, Michael Fassbender sadece çok iyi aktörlerin yapabildiği bir şeyi becerdi. Prostetik olmadan, makyajsız, CGI’sız, desteksiz bir şekilde, sadece oynayarak benzedi karakterine. O ağzını açtığı an, karşınızda Jobs’un durduğuna yemin ediyordunuz. Oscar adaylığı, helal-i hoş olsun!