2015’te görüp görebileceğimiz son Marvel Cinematic Universe‘te geçen iş olan Jessica Jones, en sonunda çıktı. Biz de, Daredevil’a yaptığımız gibi; yine bölümleri tek tek inceliyor; ardından birkaçını beraber bir yazıya dönüştürüyoruz. Bu gördüğünüz, yazıların birlikte anlamlı bir kısa özet oluşturması için tasarlanmış ilk paragrafları. Sırf burayı okuyarak, genel kanaatimizi…

Önceki bölümlerde söylediğimiz her şey; bütün eleştirilerimiz, bütün yetersizlikler bu bölümün zaten kurtarılamayacak olduğuna delaletti. Bunu zaten biliyorduk. Sonda biraz gaz biter mi diye bekleyebilirdik ancak. Dizi biraz vurucu bir sona gidebilir mi diye umduk. Öyle bir şey olmadı. Jessica Jones o harika fragmanından yükselttiği beklentileri, sonsuz bir hayal kırıklığı…

Yetersiz, Jessica Jones’un finale doğru giden bölümleri için yüzde bin isabetli bir kelime. O kadar fazla şeyi çorba ettiler ki; artık önümüze sundukları iyi anlar da yetersiz. O kadar fazla şey karman çorman strüktürün altında önemsizleşti ki; önemli olmaya çalışanlar yetersiz. İyi karakterizasyonlar, saçma karakter ve konuların yanında…

Diziler söz konusu olduğu zaman, gerçekler kolay yeniden yazılabilen şeylerdir aslında. Çok dizi için “abi başlarda kötü, ama sonra düzeltiyor” dersiniz. Ama Netflix için bu söz konusu değil. Bir sezonun on üç bölüm tekten yayınlandığı bir dünyada; net konuşayım, onuncu bölüm gerçeğini on birinci bölümde unutmanız mümkün değil…

Sevgili geekler, sevgili geekyapanlar. Selametle benim Jessica Jones’a dair tüm saygımı yitirdiğim bölüme geldik. Bundan sonra olaylar çok hız alır, Oscar’lık aksiyon sahneleri çekerler, Sundance’lik diyaloglar koyarlar; Dostoyevski’yi utandıracak karakter çözümlemeleri yazarlar; yine de benim için Jessica Jones’un 10. bölümü 1,000 Cuts’ın Marvel tarihinde gördüğüm en saçma elli dakika olduğu gerçeği değişmez. Çok…

Şimdi işimiz sanatla ya bizim? Filmlerle, çizgi romanlarla, kitaplarla, oyunlarla? Bir yerinde elbette insan istemsizce bunun zamanını nasıl yansıttığını; zamanıyla nasıl bir ilişki içerisinde olduğunu merak ediyor. Yüz sene sonra, biri çıkartıp Avengers’ı taksa bulduğu antik bir Blu-Ray oynatıcıya, “aa efektler ne kadar primitifmiş o zaman” cümlesinden sonra,…

Belirli bir yaşın üzerindeyseniz; muhtemelen “atari salonu” dediğimde neyi kast ettiğimi anlıyorsunuzdur. Değilseniz, izah edeyim. Pek çok teknoloji, tarih boyunca insanların evine girmeden önce bir süre dışarıda takılır. Çok beylik cümle geliyor, ama gerçekten öyle. Telefonlar eve girmeden önce sokakta bir kabinin içindeydiler mesela. İnternet de bir süre,…

2015’te görüp görebileceğimiz son Marvel Cinematic Universe‘te geçen iş olan Jessica Jones, en sonunda çıktı. Biz de, Daredevil’a yaptığımız gibi; yine bölümleri tek tek inceliyor; ardından birkaçını beraber bir yazıya dönüştürüyoruz. Bu gördüğünüz, yazıların birlikte anlamlı bir kısa özet oluşturması için tasarlanmış ilk paragrafları. Sırf burayı okuyarak, genel kanaatimizi…

Söylemem gerek. Jessica Jones’un piramidini inşa ederken attığı adımlar sallantılı. Gittiği yol sakat. Çok da aklıselim bir şekilde ulaşmıyor amacına. Ortada bir çorba var ve sekizinci bölümden sonra netleşen bu çorba, dokuzuncu bölümde iyice keyif vermeye başlıyor. Dedik ya, girift bir hikaye var ortada, ikili ilişki içerisinde gelmek…

“Demek ki gelmek istedikleri nokta buymuş” diyorsunuz içinizden. Sekizinci bölüm de bunu dedirtiyor. O çorba biraz netleşiyor. Dibi gözüküyor. Baştan itibaren; tüm o strüktürel problemlerin göbeğinden çıkıp gelmek istedikleri nokta buymuş. Jessica ve Kilgrave arasında yaşanan, kompleks bir ilişki. İzleyiciyi kendisini -istemese de- vahşi ve sapkın bir adamla empati…