Eğer şu haberi bundan üç ay önce yazmış olsaydım, başlığı muhtemelen “Civil War’dan en merak ettiğimiz set görüntüsü geldi” olurdu. Ama şimdi böyle bir başlık atamam, atarsam buraya Spider-Man’in set görüntüsünü görmek için gelen kitlelelere kendimi açıklayamam. Şu an için Civil War’ın belki de en merak ettiğimiz kısmı…

Oyunculuğun geçmişine baktığınızda, bazı kilit rollerin olduğunu görürsünüz. Özellikle tiyatroda çok belirgindir bu. Hamlet gibi, Jean Valjean gibi, Eva Peron gibi, Othello gibi bazı roller onlarca aktör tarafından, defalarca canlandırılır. Hatta pek çoğu, özellikle de Shakespeare oyunlarının kilit rolleri bir nevi bir kilometre taşıdır, bir eşiktir. Bana soracak…

Eskiden Tim Burton adı geçince herkes saygı duruşuna geçer, en popüler oyuncular sırf onun filmlerinde oynayabilmek için çok baba rolleri reddeder, sırf Burton ismi bile filmin gişesini garanti ederdi. Sonra ardı ardına belli bir düzeyin altında filmler çekince o karizmasını, cazibesini görece kaybetti. Tabii bu yönetmenin özgeçmişinin efsane…

Bu arada genel bir değerlendirme yaptım. Çok detaylı bir analiz yazamadım. Bir seferde bitirmeyip haftalık olarak takip edince detaylar yer yer unutuluyor. Bu sezonla ilgili aklımda kalanlar ve hissettiklerim şeklinde okunursa daha verimli olacaktır. True Detective’in ilk sezonunu süper bulmuştum. Woody Harrelson’ı kadrosunda barındırarak zaten 1-0 önde başlamış,…

Çok net konuşalım, bu tip hikayelerin –görece de olsa- mutlu sonla bitmesine pek alışık değiliz. Gerçekten. Genelde bir dizi iptal olunca, defter orada kapanır. Hele ki sonrasında aynı dizi farklı kanallara sunulduysa, hiçbir kanal da almadıysa bir daha o sevdiğiniz karakterleri, merakla beklediğiniz hikaye ögelerini görmeniz zordur. Ama…

Romantik komedilerle ilgili bir sevgi / nefret ilişkim var. Bunun gerçekten günümüz romantik komedileriyle bir ilgisi olduğunu düşünmüyorum. Hafızamı zorladığımda son beş – altı sene içerisinde izlediğim büyük bütçeli bir romantik komedi bulmakta zorlanıyorum, fakat buna rağmen 90’larda mantar gibi beyaz perdeler arasında türeyen Meg Ryan filmleri öyle bir mühür koymuş ki…

Bizim Geekyapar olarak yapmayı en çok istediğimiz şeylerden biri; ne tıkları şahlandırmak, ne işe tekneyle gidece sefa *öhm* tüccarlığına erişmek, ne de şan şöhret. Biz hakikaten ülkemizdeki geek kültürünün yükselişinde bir tuzumuz olsun istiyoruz. Sadece tüketim kısmında değil, onu zaten süper yapıyoruz. Üretim kısmına da bir omuz atalım,…

Ortada çok net bir gerçek var; şahsi fikriniz ne olursa olsun, reddedemezsiniz: Eğer Robert Downey, Jr. olmasaydı, Marvel sinematik evreni diye bir şey var olmazdı. Downey’nin karizması, çekiciliği ve sempatikliği Iron Man’i bir hit yaptı, Iron Man’in hit olması da MCU’nun önünü açtı. Açık ve net. O yüzden…

Bakın, sanat dünyası içerisinde “öldükten sonra kıymete binme” mefhumu yeni bir şey değil. Yüzyıllardır var. Marcel Proust’tan, Edgar Allen Poe’ya, Emily Dickinson’dan Vincent Van Gogh’a kadar tarih yarattığı büyük eserlere rağmen öldüklerinde ünsüz ve yoksul olan dev sanatçılarla dolu. Yalnız kantarın topuzunu bu yüzyılda biraz kaçırdık gibime geliyor…

Biraz alakasız olacak ama, adeta bir anda video oyunları dünyasında çok normal karşıladığımız bir duruma yabancıladım ve habere girişmeden önce müsaadeniz varsa paylaşmak istiyorum. Bizim bu alanda hepimizin kabul ettiği bir durum var. Bazı stüdyolar, ömürleri boyunca sadece birkaç oyun çıkartıyorlar. Hatta bazen o sayı o kadar az…