Daha önceki yazılarımda da hep olumlu bahsettim Fox’un sessiz sedasız yaptığı işlerden. Başta dönemine göre başarılı filmleriyle açtıkları yolda MCU modelini de güzel bir şekilde özümseyerek daha geniş bir X-Men evreni yaratmak için kolları sıvadılar. Halihazırda gösterime girecek dört filmleri olsa da, daha sonrası için de farklı planlar…

Futbol oyunları söz konusu olduğunda garip bir maziye sahibim açıkçası. Yirminci yüzyılda, hepimizin FIFA oynadığı o muhteşem 96-2000 arası döneminde ben de Rockefeller Skank’e kopuyor, “acaba bir sonraki FIFA’nın kapağında kim olacak” diye mahalle arasında bahis toplamaya çalışıyordum. Sonra  Japon spikerleriyle Winning Eleven girdi hayatımıza. Tek tek arkadaşlarımı…

Hayatına bir mod olarak başlamış ve yıllar içerisinde iyice popülerleşmiş, her yerden balya balya ortaya çıkan, çeşitli yeteneklere sahip zombimsi “zed”leri öldürdüğümüz , zed öldürmekten kazandığımız parayı da arkadaşlarımızın alnına yapıştırabildiğimiz oyun Killing Floor’un nihayet devamı geliyor. Süper asker üretmek için İngiliz Hükümeti tarafından gizlice görevlendirilen Horzine Biotech…

İtiraf edeyim, The Flash ilk başladığında o kadar dandik gelmişti ki bu cıvıklığa daha fazla tahammül edemeyeceğim deyip 3 bölüm izleyip kapatmıştım. Dizinin halen aksayan çok yanı var ama hep dediğim gibi kendini çok da ciddiye almayan havasıyla bunu örtmeyi büyük ölçüde başarıyor. Yarısından sonra şaha kalkan dizimizin ilk…

Tamam, şu an bir paradigma değişikliği yaşıyoruz ey geek dostlar. Şu dakikaya kadar içimde sönmemiş olan Star Wars aşkından dolayı Episode VII’yi merakla bekliyordum; ve elbette bu merakım şu an sonlanmış değil. Ama an itibariyle, aynı Suicide Squad’ın kafamda Batman v. Superman’i beklenti olarak geçişi gibi, Episode VII’nin…

Yani… Sanırım önce bir şeyi netleştirmem gerekiyor. Kuvvetle muhtemel mazinin The Supergirl from Krypton hikayesi sayesinde Kara Zor-El karakterini acayip severim ben. Evet, adı pek çok talihsiz çizgi roman karakteri gibi eklemlendiği erkek karaktere yancılığa işaret etmektedir; evet, Crisis öncesi versiyonları gerçekten de çok korkunçlardır… Ama yine de…

Bir işe olan heyecanınızı nasıl ölçersiniz? İsmi geçince kan basıncınızdaki artıştan mı, biri laf edince hazırladığınız cevapların volümünden mi? Yâd ederken aklınıza gelen şeylerden mi, bahsi açılınca gözlerinizin hulyalanma oranından mı? Benim –işin biraz da profesyonel tarafında olmamdan mütevellit- çok net bir ayrımım var: Bir işle ilgili haberleri…

Bir şey çok açık; Simpsons bugünlere geldiyse, muhteşem ses sanatçısı kadrosuyla geldi. Gerçekten. The Simpsons’un çeyrek asırı aşmış, rekora doğru giden bir Amerikan kültürel ikonu olmasında şüphesiz yazarların, yönetmenlerin, yapımcıların da payı büyük. Ama diziye kanını, canını, etini, budunu verenler de her biri en az dört karakteri canlandıran…

Baştan bir şeyi dürüstlükle söyleyeyim; Agents of SHIELD’ın çift kısımlı sezon finali S.O.S.’in kusurlarının farkındayım. Bazı meselelerin fazla hızlı geçtiğine, bazı değişimlerin hiç inandırıcı olmadığına, bazı efektlerin (özellikle de Mr. Hyde’ınkilerin) hiç tatmin edici olmadığına mutabıkız büyük ölçüde. Hatta alev sönüp, rahatlama periyodu başladıktan sonra bunun biraz…

Uzun, çok uzunca bir süre sallantıdaydı Agent Carter’ın ikinci sezonu. Sekiz bölümlük mini dizi ilk sezonunda eleştirmenleri mest etmiş;  ama reyting cephesinde beklenen performansın altında kalmıştı. Bu noktada yayıncı kanal ABC’nin bir karar vermesi gerekiyordu. Prestij için bu hem çok övülen, hem de kadın hakları bakımından büyük alkış…